„To nie jest kolejna historia o uzależnieniu. To nie »Dzienniki heroinowe«, nie »Trainspotting«, nie William Burroughs i nie »Milion pieprzonych małych kawałków«, jasne?” Pisze Lidia Yuknavitch w swojej autobiografii. Chociaż nałóg jest jej ważną częścią, „Chronologia wody” to przede wszystkim historia o sile twórczej, nadziei i przetrwaniu. Lidia jest pływaczką i pisarką. Jest też córką swojego ojca, który krzywdzi ją i molestuje od najmłodszych lat. Zanim skierował na nią wzrok, skupiał się na jej starszej siostrze, po latach tak wyniszczonej, że nie była w stanie się załatwić. W czasie, gdy dziewczyny walczyły o każdy oddech, ich mama podtapiała się w alkoholu. Dla Lidii dom jest pułapką, rodzinna sielanka podszyta jest przemocą, czułości mają drugie, przerażające dno. Po słowie „kocham” zawsze następuje krzywda. Lidia ucieka w wodę, która daje jej poczucie nieważkości. W chlorowanym basenie zostawia swoje życie i bije kolejne rekordy pływackie. Liczy na stypendium – kwalifikacja do studenckiej drużyny to dla niej jedyna możliwość przejęcia kontroli. Ucieka również w słowa. Zaciekle gryzmolenie w zeszytach okazuje się jej ratunkiem.

Źródło: Ida Marszałek
https://zwierciadlo.pl/kultura/filmy